No to jedziem :D

Elo, jedziemy z koksem, jak to mawia ksiądz (dziwne o_O). Nikola i Gosia smarują posty na innym blogu, ja na innym i wszystkie smarujemy na tym, ale przejdźmy do sedna rzeczy.
TROLFEJS, NIE MA SEDNA RZECZY. JEST DRODZY PAŃSTWO Ś-R-O-D-E-K :*
Więc tak, pokażę wam dwa moje debilne wiersze. Komu się podoba - kom. Komu nie - kom.
XD. ;*
No to goł.
G-wiersz (gówno-wiersz) nr.

,,Jak młody człowiek odbudował Lublin’’

Moje miasto się nazywa                                                                      Lublin – tego nie ukrywam.                                                                                            Lecz za sto lat go nie będzie                                                                                                     Tylko wielki krater wszędzie.

A dlaczego tak się stanie?                                                                                                        Ja odpowiem na pytanie:                                                                                                         Bo wybuchnie wtedy nowa                                                                          Wielka bomba atomowa.

Naukowcy gdzieś z Berlina                                                                       Ją przywieźli do Lublina,                                                               Sprawdzić chcąc, czy ta nie mała                                                                                                  Bomba należycie działa.

Miasto zrujnowali całe -                                                                                                                - Bomba działa doskonale!                                                                                            Stare miasto już w ruinach,                                                                                                   Zamek palić się zaczyna.

Wielkie sklepy są nieczynne,                                                                         Wszędzie są zepsute windy.                                                                                                                   Autobusy bez paliwa,                                                                                                       Bo paliwa wciąż ubywa.

Płynie sobie przez Czechówkę                                                                Podpalając każdą dróżkę.                                                                      Wszystkie szkoły legły w gruzach,                                                                                                   Jakby nagle przeszła burza.

Restauracje i lokale…                                                                                                   Słowem – nic z nich nie zostało.                                                                                                Wszyscy ludzie uciekają,                                                                                                                              Nawet bardzo źli wandale.

Ale pewien człowiek młody,                                                                        Chcąc naprawić wszystkie szkody                                                               Zebrał grupę mądrych ludzi.                                                                 Potem nie chcąc ich zanudzić

Rzekł: ,,Kochani! Więc do rzeczy!’’                                                        Widząc, że nikt nie zaprzeczył                                                                  Ciągnął: ,,Pragnę odbudować                                                                      Lublin cały znów od nowa.’’                                                                               

Zdolni ludzie przytaknęli                                                                                                   I do pracy wnet się wzięli.                                                                   Każdy wiele miał zapału,                                                                             Lecz robota szła pomału.                                                                             

Najpierw wszyscy budowniczy                                                                   Się zajęli miasta szkicem.                                                                          Każdy swe pomysły wiernie                                                                                            Przerysował nieczytelnie.                                                       

Ale owy młody człowiek                                                                                            Niezrażony jak nie powie:                                                                       ,,Do roboty przyjaciele!                                                                   Wszakże czasu jest niewiele.

Nie zależy co my chcemy.                                                                      Kto wie ile pożyjemy?’’                                                                     Mądrzy ludzie posłuchali.                                                                     Wznieśli Lublin nie ze stali.                                                                     

Nie z marmuru, lecz ze złota.                                                                  Taka przyszła im ochota.                                                                                          Najpierw miasto odnowili,                                                                         Potem trochę ulepszyli.                                                              

Pierwszą rzeczą się zajęli,                                                                         Gdy się już porozumieli                                                                             W sprawie szkiców nieczytelnych:                                                               Szkice zrobił Stary Henryk.

Wpierw zajęli się budową                                                                  Rzeczy, co nie były nowe.                                                                        Bo zabytek wiekiem kusi:                                                                         Kilkadziesiąt lat mieć musi.

Potem poszły wszelkie drogi:                                                                                   Wszystkich już bolały nogi,                                                                                                    Więc dla ludzi tych wygody                                                               Wprowadzono samochody.                                  

Potem sklepy i szpitale,                                                                           Dworce i teatry stare,                                                                                Ale nie zabytki jeszcze,                                                                            Tylko stare perły w mieście.

Zaraz ku rozpaczy dzieci                                                                                                          W szkołach lampy jęły świecić.                                                                     Wszystkie domy oraz bloki                                                                                            Przyciągają swym widokiem.

Nasi dzielni ochotnicy                                                                          Posprzątali w okolicy,                                                                Posadzili nowe drzewa,                                                                        Mówiąc: ,,Lublin nasz olśniewa!’’

Gdy minęła lat już setka,                                                                          Już nie młody człowiek rzekł tak:                                                                     ,,Moi dzielni towarzysze!                                                                    Spójrzcie na to. Czy widzicie?

Lublin jest piękniejszy wiele,                                                                  Wiele razy, przyjaciele!                                                                                                A to wasza jest zasługa!’’                                                                        Po tych słowach zaraz umarł.

Umarł w nowym swym Lublinie.                                                               W złocie, gdzie Czechówka płynie.                                                        Odpoczywa tam w spokoju,                                                                      Po stu latach niepokoju.

Heh, kiepski format, a drugi jeszcze bardziej badziewny ;-;

G-wiersz nr. 2:

        Moje Boże Narodzenie

Są takie trzy dni w roku,                                                                    Gdy wszyscy składają życzenia.                                          Panuje wtedy spokój                                                                                     I się spełniają marzenia.

Najpierw Wigilia – dzień ulubiony                                               Wszystkich wytrawnych smakoszy,                                                  Ponieważ na stole po wszystkie strony                                  Przysmaków wykwintnych są stosy:

Barszcz z uszkami, gotowany                                                              Jak tradycja chciała,                                                                            Kutia dobrze przyprawiona,                                                                   By smak własny miała.   

Pyszne ryby z przeróżnymi                                                                      z roślin dodatkami;                                                                                       To ogórki, to cytryny -                                                                     - Smaki, które znamy.

Lecz dla dzieci to prezenty                                                      Magię Świąt oddają,                                                             Bowiem to Mikołaj Święty                                                        Sprawia, że je mają.     

Najważniejsza jest choinka                                                         Dla młodych artystów.                                                            Tutaj bombka, srebrna spinka                                                        I już lampki błyszczą.

Ale jeszcze na dodatek                                                              Spośród tego święta                                                                    Najważniejszy jest opłatek.                                                            Jest to chwila piękna

Gdy rodzina, przyjaciele                                                                    W kole się zbierają.                                                                      Potem wszyscy jak umieją                                                                Życzenia składają.

A niektórzy idą w nocy                                                                         Na pasterkę do kościoła.                                                                                 Idą nawet o północy,                                                                            By pomodlić się do Boga.

Drugi dzień to dzień radości,                                                      To powtórny czas zabawy.                                                    Znowu przyjmujemy gości,                                                      Znowu jemy te potrawy.

Trzeci dzień to dzień Świętego,                                                  A konkretnie dzień Szczepana.                                                  W sumie to nic szczególnego:                                                               Na czerwono ksiądz ubrany.

Ale Święta są raz w roku.                                                         No cóż! Święta jak to Święta.                                                        A ja ciągle na ten spokój                                                                Czekam sobie uśmiechnięta.

  Heh, nie chciało mi się zmieniać nawet na nieco lepszy... Baj baj.

~ Zosia